Jutro sąd wyda wyrok. Orzeknie, czy przedstawione w procesie dowody pozwalają na skazanie pięciu młodych mężczyzn za brutalne pobicie szesnastoletniego Łukasza Witkowicza i jego ojca Jana. Nocą z 12 na 13 stycznia 2008 roku wracali z przychodni zdrowia w Polkowicach i zostali napadnięci przez grupę ludzi. Pana Jana uderzono w twarz, dostał gazem w oczy. Słyszał jak obok jęczy katowany przez nieznajomych syn i nie potrafił mu pomóc. Po pobiciu Łukasz w ciężkim stanie trafił do szpitala. Przez tydzień leżał w śpiączce. Lekarze ocalili mu życie, ale już na zawsze będzie odczuwał skutki napaści.

Policja szybko ujęła Tomasza A., jego przyrodniego brata Pawła P. oraz kolegów Kamila J., Piotra S. i Mateusza B. Przygotowano akt oskarżenia. Dla Tomasza A., który według ustaleń ze śledztwa zadawał Witkowiczom ciosy, oskarżyciel żąda 9 lat więzienia. Wobec pozostałych uczestników napaści prokuratura wnosi o kary od roku do 2 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu.
Dowody, na podstawie których sąd musi wydać werdykt, są dyskusyjne. Najważniejsze to zeznania Jana Witkowicza, zmieniane podczas śledztwa. Nie wiadomo, czy Tomasz A. bił gołymi rękoma (pierwotna wersja), czy miał pałkę (wersja ostateczna). W trakcie okazania pokrzywdzeni nie rozpoznali napastników. Niby nic dziwnego: było ciemno, wydarzenia nastąpiły błyskawicznie, a oczy pana Jana łzawiły od gazu. To wszystko jednak sprawia, że w finale procesu bardziej przekonująco od głosów oskarżycieli brzmią argumenty obrony.

Tomasz A. przyznaje się tylko do pryśnięcia gazem i uderzenia otwartą dłonią w twarz Jana Witkowicza. W ostatnim słowie zwrócił się wprost do pokrzywdzonych: - Panie Janie, panie Łukaszu, bardzo wam współczuję, rozumiem wasz żal, złość. Ale nie uspokoicie sumienia, jeśli niewinna osoba pójdzie siedzieć, a sprawca waszych cierpień pozostanie na wolności - przekonywał.
Tomasz A. uważa się za ofiarę policji i prokuratury, które manipulowały nim podczas śledztwa, oraz mediów, bo - jak twierdzi - już wydały na niego wyrok. On też w trakcie dochodzenia zmieniał wersje wydarzeń. Tłumaczy to naciskami policji.
- Byłem zastraszany - mówi. - Nazywano mnie bandytą i mordercą. Wmawiano, że jestem zakałą rodziny i zgniję jak szczur w więzieniu.
Aresztowano go cztery miesiące przed ślubem z miłością jego życia. Akurat w chwili, kiedy dostał wymarzoną pracę w kopalni. Dlatego za kratami myślał tylko o tym, by jak najszybciej wrócić na wolność.
- Miałem zapewnienie, że jeśli zeznam jak chce policja, to załatwią sprawę z prokuraturą: bez rozprawy dostanę wyrok w zawieszeniu i wprost z dołka wyjdę do domu - opowiadał w sądzie Tomasz A. - Policjanci przekonywali: opowiedz tak jak ustaliliśmy, a będzie dobrze. Teraz wiem, dlaczego. Bo nie mieli dowodów.

W ostatnim słowie A. zarzucił również Janowi Witkowiczowi, że dał sobą kierować policji i prokuraturze. Że podpisywał nieprawdziwe zeznania. - Dalej pan tkwi w tym kłamstwie - stwierdził.
Sąd ma przed sobą trudne zadanie. Jutro wyrok.

Piotr Kanikowski

Napisz komentarz!